Kayseri Sokaklarında Bir Akşam
Kayseri’nin soğuk akşamlarından biriydi. Yürürken nefesim buğuya karışıyor, kalbim ise tarifsiz bir huzursuzlukla çarpıyordu. Üniversiteden yeni çıkmış, hayatı hakkında hâlâ pek çok soru işareti taşıyan 25 yaşında bir gençtim. Günlüklerime yazdığım o kadar çok şey vardı ki… Ama o akşam, başka bir şey düşünüyordum: Namazda riya olur mu?
Caminin Sessizliği
Mahallemizin eski camisinin kapısından içeri girdiğimde, içimdeki huzursuzlukla sessizliği birleştirdim. Ellerimi açtım, dizlerimi yere koydum ve dua etmeye başladım. Ama bir an durdum. Kalbimde bir şüphe yükseldi: “Acaba ben Allah için mi buradayım, yoksa başkaları görsün diye mi?”
O an bir gariplik hissettim. Namazın içine karışan bu düşünce, dizlerimi biraz daha sert bastırmama sebep oldu. İnsan ne kadar içten olsa da bazen kendini sorgular, kendi niyetini test eder, işte o anı ben yaşadım.
Riya ile Gelen Hüzün
Riya kelimesi, hafif ama keskin bir acı gibi oturdu kalbime. Kendimi sorgularken, bir yandan da hüzünlüyüm çünkü namazın bana verdiği huzuru, kendi şüphemle kirletmiş olabilirdim. Ellerim titriyordu, gözlerim doluyordu. O an Kayseri’nin eski taş duvarları bile bana şahitlik ediyordu.
Hep derlerdi ya, “İnsan niyetini temiz tutmalı” diye… Ama insanın kalbi bazen kendini aldatır. İçimden bir ses bana dedi ki: “Belki de senin için namaz, sadece kendinle baş başa kalmak ve hislerini açığa çıkarmak demek.”
Gözyaşları ve İtiraflar
O gün günlüklerime yazdım her şeyi. Kalemim sanki ruhumu döküyordu. “Bugün namazda bir an, kendimi başkalarının gözünde gördüm. Riya mı? Belki evet, belki hayır. Ama biliyorum ki kalbim hâlâ bir yerde Allah’ı arıyor.”
Gözyaşlarımı silerken, aynı zamanda bir rahatlama hissettim. İnsan bazen yanlış yapabilir, ama hatasını fark etmek bile bir başlangıçtır. O gün, küçük bir itiraf, bana umut verdi.
Kayseri’nin Sokak Lambaları Altında
Namazdan sonra çıktım dışarı. Kayseri sokak lambaları sarı ışıklarıyla her şeyi hafifçe aydınlatıyordu. Yürürken bir yandan kalbim hâlâ çarpıyor, bir yandan kendime gülümsüyordum. Çünkü anladım: Riya, insanın niyetini sorgulattığında bile bir öğretmen gibi davranıyor.
İşte o an, kendi kendime dedim ki: “Önemli olan Allah için tekrar denemek, doğruyu aramak ve hislerini saklamamak.” Riya, belki bir sınavdı, belki de içsel bir uyarı. Ama Kayseri’nin o sessiz akşamında, ben hem hüzün hem umutla doluydum.
Yeniden Başlamak
Ertesi gün, güneş Kayseri’nin kırmızı çatılarına vururken, ben tekrar camiye gittim. Bu sefer niyetimi daha sıkı tuttum, ama kalbimdeki o insani şüpheyi de bastırmadım. Çünkü biliyordum ki insan, bazen kendi içinde kaybolur ve bu kayboluş, ruhun yolunu bulmasına yardımcı olur.
Namazda riya olur mu? Evet, olabilir. Ama bu, insanın niyetini fark etmesi ve kalbini temizlemesi için bir fırsat da sunar. Günlüklerimde yazdığım gibi, önemli olan kendini yargılamadan, hislerini kabul ederek ilerlemek.
Kalbimden Dökülen Son Satırlar
O akşam, evime dönerken Kayseri’nin rüzgârı yüzüme çarpıyordu. Kalbimde hem bir pişmanlık hem de bir umut vardı. Riya, insanın kendi iç dünyasını anlaması için bir kapı aralıyor; eğer cesaret edersen, o kapıdan geçip gerçek niyete ulaşabilirsin.
Belki bir gün, namazda tamamen saf bir niyetle duracağım. Ama o ana kadar, kendimle ve hislerimle barışık olmayı öğreniyorum. Çünkü bazen, insanın kalbiyle yüzleşmesi, en büyük ibadetlerden biridir.
—
O akşam Kayseri sokaklarında yürürken, yavaşça anladım: Namaz sadece hareket değil, kalbin derinliklerine yapılan bir yolculuk. Ve bu yolculukta riya da olsa, şüphe de olsa, hislerimizi saklamamak, insan olmanın en güzel tarafı.